14.8 C
Antwerpen
woensdag, oktober 5, 2022

17-jarige Mouna zet gevoelens op papier ‘En toen was ik alleen’

Mouna Vannot is 17 jaar en heeft een aantal moeilijke jaren achter de rug. Ze deelt haar verhaal over eenzaamheid, kwetsbaarheid en vriendschap in haar boek ‘En toen was ik alleen’. De – soms donkere – gevoelens op papier zetten heeft haar doorheen de moeilijke periode geholpen en ze wil ook iedereen en vooral leeftijdsgenoten aanzetten om emoties te uiten.

 

Het boek is te verkrijgen via de webshop van de uitgeverij  www.boekscout.nl/shop2/ 

Donkere gedachten? Bel 1813

Gesprek met Mouna Vannot, auteur van ‘En toen was ik alleen’

 

Het heeft toch wel een aantal jaren geduurd tot het besef te komen van mentale gezondheid is toch een ankerpunt, en zeker om het centraal de te zetten in mijn leven nu, maar ik hecht daar enorm veel belang aan en zeker om met mensen te praten en ik wil ook luisteren naar mensen, … dus ja gewoon mijn ervaringen delen. Ik wil mijn deur openzetten om ook aan andere mensen te tonen ‘het is OK’.

Je hebt heel diep gezeten hé …

Ja, ik heb met zelfverwonding gezeten, ik heb met zelfmoord gedachten gezeten, ik heb met twee heel zware eetstoornissen gezeten, van het ene uiterste van 15 kilo afvallen op een te korte tijd naar ineens 20 kilo bijkomen op een te korte tijd en mentaal ben je niet mee, dus ja …

Hoe geraak je zover?

Door in een onzekere en een onveilige omgeving te zitten denk ik, maar niet genoeg ondersteund te worden, door niet genoeg te kunnen praten of het gevoel te hebben dat dat niet OK aanvoelt, op dat iemand effectief luistert en daardoor ook niet de juiste steun te krijgen, want ik ben pas dit jaar begonnen me echt psychologische therapie te volgen, en nu voel ik mij stabiel, terwijl dat de afgelopen jaren alles behalve was. En dat maakt toch wel echt een daadwerkelijk verschil vind ik.

Dat boek wat houdt dat eigenlijk in?

Het houdt in dat ik mezelf bloot stel, dat ik zeg ‘mensen het is geen geheim meer, ik heb zo diep gezeten en ik kan erom wenen’ en ik vind ook terecht en ik duid geen schuldigen aan, ik duid vaak gewoon mezelf aan omdat ik vaak zo’n laag zelfbeeld heb. Dat weet ik ook van mezelf, maar het is een manier om te zeggen van kijk … de titel is ‘En toen was ik alleen’, maar ik wil eigenlijk het omgekeerde bereiken, dat ook al hoe diep je ook zit, dat je je eigenlijk niet meer alleen moet voelen, want dat is eigenlijk één van de ergste dingen die je kunt meemaken en dat is wat ik voel. Het gevoel om alleen te zijn, wens ik niemand toe, in die mate echt niet.

En je wil ook een beetje een steun betekenen voor leeftijdsgenoten …

Ja zeker en vast, want ik heb gemerkt sinds ik over sommige dingen begin te praten, sommige mensen ook zeggen ‘ik voel mij ook zo soms’ en dan zo ineens gaat er zo … komt de deur op een kiertje te staan en voordat je het weet, stort alles er uit en dat is de bedoeling en dat kan allemaal heel hard en angstig klinken, maar uiteindelijk gaat ge toch ergens terecht raken waarvan je denkt ‘eindelijk’ en dat is wat ik wil bereiken.

Je hebt ook een heel goede vriend waar je veel steun hebt aan gehad …

Ja, Oscar …

Die man dat is voor mij een wandelend goudklompje zal ik zo maar zeggen. Een man … een lopend blok talent niet alleen, maar ook een man een wandelende brok steun en wow, … ik moet zeggen bij heb ik gevoeld wat dat echte vriendschap is, wat ik de laatste eigenlijk zes, vijf, vier jaar, niet heb gevoeld. Ineens kom ik hem tegen en dacht ‘heu is dit hoe een vriendschap moet voelen?’ Ik zie hem graag maar ik voel me zo ook zelf graag gezien en wow, dat voelde zo speciaal en dat je zegt … ik zie hem doodgraag, ik zie hem zo graag.

Wat wens je je leeftijdsgenoten nog toe?

Ik hoop dat je ook een ‘Oscar’ tegenkomt, ik hoop dat je ook zo’n mooie vriendschap ziet en dat je dan beseft … ‘alles komt goed’

Ook interessant voor jou

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Vul alstublieft uw commentaar in!
Vul hier uw naam in

Social Media

670FansLike
608VolgersVolg
148AbonneesAbonneer

Nieuws